Πολλά παιδιά δείχνουν να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με απαισιοδοξία. Απογοητεύονται όταν δεν είναι νικητές σε ένα παιχνίδι και σταματούν να παίζουν. Στενοχωριούνται υπερβολικά αν δεν γράψουν καλά σε ένα διαγώνισμα και πιστεύουν ότι δεν είναι ικανοί μαθητές. Τα παιδιά όμως θα έπρεπε να είναι αισιόδοξα. Είναι στην αρχή της ζωής τους και έχουν το μέλλον μπροστά τους. Γιατί λοιπόν κάποια δεν αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα με θετική στάση;
«Η αισιοδοξία φαίνεται να είναι μια στάση ζωής που μαθαίνεται», εξηγεί η ψυχολόγος Χριστίνα Πετρίδη. «Οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπα για το παιδί τους από την πρώτη στιγμή που θα το κρατήσουν στα χέρια τους. Αν για παράδειγμα μία μητέρα που γνωρίζει ότι θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στην ανατροφή του παιδιού της σκέφτεται ότι θα τα καταφέρει, μεταφέρει στο παιδί της το μήνυμα ότι όλα θα πάνε καλά, ό,τι κι αν συμβεί».
«Η αισιοδοξία φαίνεται να είναι μια στάση ζωής που μαθαίνεται», εξηγεί η ψυχολόγος Χριστίνα Πετρίδη. «Οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπα για το παιδί τους από την πρώτη στιγμή που θα το κρατήσουν στα χέρια τους. Αν για παράδειγμα μία μητέρα που γνωρίζει ότι θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στην ανατροφή του παιδιού της σκέφτεται ότι θα τα καταφέρει, μεταφέρει στο παιδί της το μήνυμα ότι όλα θα πάνε καλά, ό,τι κι αν συμβεί».












