5 Μαρ 2013
Απλοί τρόποι εκμάθησης ορθογραφίας
Το κάθε παιδί μαθαίνει ορθογραφία με διαφορετικό τρόπο. Ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο που παρατηρείται είναι η δυσορθογραφία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες. Το δύσκολο είναι ότι ενώ ξέρουν τον κανόνα, τον ξεχνούν όταν γράφουν! Γράφω μερικές ιδέες για το πως μπορεί να διδαχθεί η ορθογραφία και η γραμματική.
Συστηματική και επαναμβανόμενη κατάρτιση των βασικών κανόνων. Αρχικά πρέπει να διδάξουμε καλά τους βασικότερους κανόνες και να βεβαιωθούμε ότι το παιδί τους έχει κατανοήσει αρκετά. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να κάνουμε επανάληψη των κανόνων.
4 Μαρ 2013
Τα «καλά» του αυτισμού
Η παρακάτω λίστα, θα θυμήσει σε όλους μας πως μπορούμε το ποτήρι να το βλέπουμε...μισογεμάτο!
28 Φεβ 2013
Παιδικά τικ: μην τα επιδεινώνετε
Τα τικ, οι νευρικές αυτές συσπάσεις δηλαδή, συνήθως είναι το τίναγμα τα μαλλιών, το τρεμόπαιγμα των βλεφάρων, το άγγιγμα τής μύτης ή του ματιού, εμφανίζονται κυρίως σε ηλικίες λίγο πριν από το δημοτικό και κατά τον πρώτο χρόνο φοίτησης σε αυτό.
Υπάρχουν και τα φωνητικά τικ, που τις περισσότερες φορές συνοδεύονται από εκφράσεις του προσώπου ή λέξεις με υβριστικό περιεχόμενο. Τα παιδιά, που έχουν φωνητικό τικ, συνήθως επαναλαμβάνουν την τελευταία φράση του συνομιλητή τους.
Όλα αυτά τα φαινόμενα γίνονται εντονότερα, όταν το παιδί είναι σε κατάσταση άγχους, κουρασμένο και πάντα δημιουργούν μία δυσάρεστη ατμόσφαιρα τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.
Υπάρχουν και τα φωνητικά τικ, που τις περισσότερες φορές συνοδεύονται από εκφράσεις του προσώπου ή λέξεις με υβριστικό περιεχόμενο. Τα παιδιά, που έχουν φωνητικό τικ, συνήθως επαναλαμβάνουν την τελευταία φράση του συνομιλητή τους.
Όλα αυτά τα φαινόμενα γίνονται εντονότερα, όταν το παιδί είναι σε κατάσταση άγχους, κουρασμένο και πάντα δημιουργούν μία δυσάρεστη ατμόσφαιρα τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.
27 Φεβ 2013
Αυτισμός: η άρνηση δεν είναι λύση
Ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς
αντιμετωπίζουν τη διάγνωση των παιδιών τους ποικίλλει. Όλοι σίγουρα
απογοητεύονται, ωστόσο κάποιοι επιλέγουν να το «παλέψουν» και να προσφέρουν το
καλύτερο που μπορούν στο παιδί τους, ενώ άλλοι «παραδίνονται» και προσπαθούν να
μεταθέσουν τις όποιες ευθύνες και υποχρεώσεις τους σε άλλους.
Δίχως να θέλω να θίξω στο
ελάχιστο πολλούς από τους μπαμπάδες που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια, το
μεγαλύτερο βάρος συνήθως πέφτει στις μητέρες. Ο μπαμπάς συνήθως προτιμά να
συνεχίσει τη ζωή του, αρνούμενος ν’ αναλάβει τις ευθύνες του. Έναν από τους
κυριότερους λόγους μας εξηγεί ο Stuart Duncan, πατέρας δύο αγοριών, το ένα από
αυτά με αυτισμό.













