Το
επάγγελμα του εργοθεραπευτή, όπως και εκείνα των λοιπών θεραπευτών,
έχει πολλές ιδιαιτερότητες. Όποιος το βιώνει απλά ως παροχή υπηρεσιών,
δεν αντέχει για πολύ. Αυτά που δίνει είναι πολύ περισσότερα απ' όσα
εισπράττει (συναισθηματικά και χρηματικά). Όποιος αισθάνεται ότι
προσφέρει πολύτιμη βοήθεια σε συνανθρώπους μας που την έχουν ανάγκη,
καταφέρνει ν' αντέξει περισσότερο. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους
που διατηρούμε το Παιδί και Εργοθεραπεία. Προσπαθούμε με τα λίγα μέσα
που διαθέτουμε να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο για ορισμένα παιδιά και τις
οικογένειές τους. Αυτό μπορούμε να προσφέρουμε, αυτό προσφέρουμε.
Μακάρι αύριο να μπορούμε να κάνουμε περισσότερα. Θα τα κάνουμε.
Το παράπονό μας είναι ότι κάποιοι μπορούν να κάνουν παραπάνω (δίχως
ιδιαίτερο κόστος σε χρόνο και χρήμα) και δεν το κάνουν. Αφορμή για όσα
γράφω αποτέλεσε μια είδηση που διάβασα σχετικά με την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία στις 3
Δεκεμβρίου. Μια γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία, η Renault, ζήτησε από τους
υπαλλήλους της να αξιολογήσουν τη συγκεκριμένη ημέρα την πρόσβαση που
παρέχουν οι εγκαταστάσεις της στα άτομα με κινητικά προβλήματα. Μάλιστα,
στη Γαλλία υπάρχει συγκεκριμένη ιστοσελίδα με οδηγίες για την πρόσβαση ατόμων με περιορισμένη κινητικότητα σε διάφορους δημόσιους χώρους.
Τα περισσότερα παιδιά με καθυστέρηση στην ομιλία και την επικοινωνία, δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν τις ανάγκες και τα θέλω τους. Αυτός μπορεί να είναι ένας λόγος που τα παιδιά με αυτισμό και ΔΕΠ-Υ (Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα) δεν μπορούν να παίξουν με άλλους. Φαίνεται σαν να μην θέλει το παιδί να παίξει, αλλά είναι δύσκολο για εκείνο να επικοινωνήσει και να καταλάβει τους κανόνες του παιχνιδιού. Μπορεί να μην ξέρει πότε να πετάξει την μπάλα και τι σημαίνει να πετάξει την μπάλα στο καλάθι. Μη λεκτικές χειρονομίες όπως τα συναισθήματα και η γλώσσα του σώματος είναι πιο δύσκολο να τα καταλάβει.
3+1 τρόποι για να κάνετε εξάσκηση της ομιλίας του παιδιού σας στο αμάξι.
Μια βόλτα με τ’ αυτοκίνητο δεν πρέπει να παραμείνει στη σιωπή ή σε διαφωνίες. Μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μια διασκεδαστική και εκπαιδευτική δραστηριότητα.
«Χρωματίζουν» τις ζωές των παιδιών που έχουν ανάγκη ένα χαμόγελο και μια ώρα ζωγραφικής! Εδώ και δυο χρόνια, οι «Ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά» παίρνουν τα πινέλα στα χέρια τους και προσφέρουν χαρά σε εκατοντάδες παιδιά σε ιδρύματα, νοσοκομεία ή ορφανοτροφεία.
Εθελοντές ζωγράφοι, επαγγελματίες και μη, ενώνονται από τη Ρόδο και τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Αθήνα και τη Σάμο, φιλοτεχνώντας έργα για τα δωμάτια των παιδιών.
Έρευνες δείχνουν ότι οι γονείς δεν μπορούν να καταλάβουν πότε τα παιδιά τους έρχονται αντιμέτωπα με τον διαβήτη τύπου 1 και κατ’ επέκταση δεν μπορούν να αντιληφθούν πότε αυτά διατρέχουν κινδύνους.